Μόνη

και στην καρδιά της τόσο πλήθος,
Μόνη,
και στην καρδιά της τόσος μόχθος
και τόσος πόνος,
στάλα στάλα, μόνος...
Λευκή φτερούγα πάνω
απο το κοπάδι
Σαν απαλή
στον κρόταφο παλάμη.

Γιώργος Σεφέρης από τη "Στέρνα"

Μικρό, χαζό κι ανόητο

.

Έχει μέρες τώρα

...το κορμί μου διαμαρτύρεται.

Κάθε κύτταρο ταξιδεύει παλλόμενο έντονα σε κάθε σπιθαμή μου.

Σα να μου φωνάζει ΞΥΠΝΑ όσο εγώ εχω βάλει τον εγκέφαλο στο πρόγραμμα

μόνο τον νου να ακούει, τη λογική.

Αδιαφορούσα.

Ώσπου Τυφώνες ξεκινήσανε στα σωθικά μου, ξεχύθηκαν προς το στομάχι την καρδιά μου, απ το λαιμό μου πέρασαν, εδρεύσανε στα μυαλά μου.

Και από πίσω τους ότι έμεινε το σάρωσε η Φωτιά…

Εμπόλεμη κατάσταση,

απόρροια της περιθωριοποίησης της ψυχής